Bu çalışma alanı;
Çocuğu, ebeveyni, çifti ve aileyi birbirinden ayıran çizgilerden çok, aralarındaki ilişkisel akışı merkeze alır. Gelişimsel süreçler, duygusal düzenleme, bakım ilişkileri ve yakınlık biçimleri; bireysel özelliklerden bağımsız değil, aile dinamiği ve ilişkisel bağlam içinde ele alınır.
 

Çocukların gelişimi doğrusal bir ilerleme olarak değil; tekrarlar, duraklamalar ve yeniden denemelerle şekillenen canlı bir süreç olarak değerlendirilir. Bu süreçte bedensel, duygusal, bilişsel ve sosyal alanlar birbirinden ayrı değil, birbirine eşlik eden katmanlar olarak düşünülür. Değerlendirme, müdahale ve izlem; çocuğun ne yaptığı kadar, bunu kimlerle ve hangi ilişkisel zemin içinde yaptığına da odaklanır.
 

Yaklaşımın temel eksenini oyun, bakım ve eşlik oluşturur. Oyun; çocuğun dünyayı anlamlandırma ve ilişki kurma biçimi olduğu kadar, yetişkinler için de ilişkilerin katılaşan yerlerine esneklik kazandıran bir alandır. Bakım, yalnızca ihtiyaçların karşılanması değil; duygunun ilişkide tutunabildiği, süreklilik ve güven hissinin kurulabildiği bir bağlam yaratmaktır. Eşlik ise yön vermekten çok, birlikte kalabilmeyi; belirsizlik, zorlanma ve geçiş anlarında ilişkiyi taşımayı mümkün kılar.
 

Çalışmalar; sinir sisteminin ilişkisel olarak düzenlenmesi, bağlanma örüntülerinin anlaşılması ve aile içindeki karşılıklı etkileşimlerin görünür kılınması üzerine kurulur. Duyguların bedende nasıl taşındığı, stres ve güven durumlarında ilişkilerin nasıl organize olduğu ve aile üyelerinin birbirlerinin düzenleyicisi olma potansiyeli dikkate alınır. Sistem odaklı ve dinamik bir bakışla, bireysel zorlanmalar aile içi döngülerden ve geçmiş deneyimlerin bugüne taşınma biçimlerinden bağımsız ele alınmaz.
 

Aile dinamiğini desteklemek; çocuğun gelişimsel ihtiyaçlarının yalnız bırakılmamasını, ebeveyn–çocuk ilişkisinde duygunun karşılık bulabildiği bir alanın güçlenmesini ve çift ilişkisinde yakınlık, mesafe ve sorumlulukların yeniden düzenlenebilmesini içerir. İlişkiler, ideal bir forma sokulması gereken yapılar olarak değil; kendi ritmini, hızını ve sınırlarını yeniden duyabilen canlı süreçler olarak ele alınır.
 

Bu çerçevede çalışma alanı; sorunları hızlıca çözmeye odaklanan bir müdahale alanından çok, aile içi ilişkilerin birlikte düşünülmesine, gelişimin acele edilmeden ancak yeterince desteklenmesine ve bakımın paylaşılabildiği bir zemin kurulmasına alan açar. Oyunla, duyguyla ve ilişkiyle temas eden bu alan; çocuğun gelişimini, ebeveynliğin yükünü ve çift ilişkisinin dönüşen ihtiyaçlarını aynı bütün içinde taşımayı mümkün kılar.